Perkara Terbaik Hari Loy Kratong (Repost)

Ke mana kita pergi setelah kita mati?
February 24, 2020
“Keseimbangan”
February 24, 2020
Ke mana kita pergi setelah kita mati?
February 24, 2020
“Keseimbangan”
February 24, 2020

Perkara Terbaik Hari Loy Kratong (Repost)

oleh Master Acharavadee Wongsakon

(Sila cari versi Thai di bawah)

Festival Loy Krathong adalah tradisi yang indah. Ia membolehkan kita manusia untuk memupuk rasa terima kasih kepada alam semula jadi. Dalam beberapa keadaan, manusia telah belajar untuk hanya terus bertanya dan mencari sekitar begitu banyak berkat bahkan dewa-dewa tumbuh bosan dengan keinginan mereka yang tidak henti-hentinya. Allah Swt dalam al-Quran berfirman, “Dan barang siapa yang akan Kami karuniakan, niscaya Dia akan memberi balasan kepada mereka.” (HR. Ketika malaikat mendengar manusia membuat begitu banyak keinginan dan meminta banyak berkat tanpa berusaha, mereka bosan dengan manusia itu. Apabila mereka melihat seseorang dengan ketabahan dalam kebaikan tetapi kekurangan sokongan, mereka akan mahu membantu orang itu dalam apa jua cara yang mereka boleh. Ia juga merupakan peluang mereka untuk maju dalam kemajuan rohani.

Setiap orang harus mempunyai rasa terima kasih kepada alam semula jadi, salah seorang daripada mereka menjadi sungai. Sungai adalah darah hidup kerana air adalah bahagian penting dalam badan. Kami menggunakan air untuk semua jenis aktiviti: minum, mandi, membuat hidup, mengangkut, menghasilkan elektrik, apatah lagi membuang sisa di dalamnya. Hari kita kehabisan air minuman, kita akan memahami kepentingannya. Oleh itu, kita mesti membuat permintaan maaf kerana merosakkan dan mencemarkan sungai serta bersyukur kerana menyokong kehidupan.

Sebaik sahaja anda telah menetapkan fikiran anda dengan cara ini, para malaikat yang menjaga sungai akan senang melihat rasa syukur di dalam diri anda. Kemudian anda boleh membuat harapan jika anda mahu.

Sang Buddha telah mengajar kira-kira 38 perkara kemakmuran, 25 sebagai ucapan terima kasih untuk empat kumpulan berikut: terima kasih kepada ibu bapa, kepada pelanggan kami seperti guru, objek yang kita mendapat manfaat daripada seperti buku, alat hidup, dan akhirnya kepada Alam Semulajadi.

Jika Anda tidak dekat sungai, Anda dapat mengapung Krathong dalam mangkuk besar atau wadah. Isi air sehingga Anda dapat menghubungkan pikiran Anda ke sungai. Pikiran adalah arus energi dan memiliki air untuk berfungsi sebagai jembatan energi akan memungkinkan pikiran untuk menyesuaikan dengan mudah.

Hari Loy Krathong, dalam istilah lain, adalah hari rasa syukur kepada alam.

Syukur selalu indah.

“Bhumi kita sappurisanang katanyukatawetita” - Syukur adalah dasar dari orang-orang yang baik. Ini adalah kata-kata Buddha. Seorang bekas Patriark Tertinggi Thailand memperhalusi frasa untuk menjadikannya lebih cantik seperti berikut.

“Nimittang sathupanang katanyukatawethita” - Syukur adalah tanda orang baik.

Syukur membawa kemakmuran besar bagi kehidupan.

Master Acharavadee Wongsakon

Paparkan versi asal

Hal terbaik dari Hari Loy Kratong.

adalah untuk meminta pengampunan dan menunjukkan rasa syukur kepada sungai.

Jangan bertujuan untuk terapung kemalangan.

Sungai telah memiliki banyak kemalangan dari manusia.

Minta pengampunan kemudian berdoa untuk perkara yang baik.

Ini adalah tindakan yang membawa kemakmuran kepada kehidupan.

Diterjemahkan oleh Nilobon Waiyaworn

“āļŠāļīāđˆāļ‡āļ—āļĩāđˆāļ”āļĩāļ—āļĩāđˆāļŠāļļāļ”āļ‹āļ™āļ§āļąāļ™āļĨāļ­āļĒāļāļĢāļ°āļ—āļ‡â€

āļāļēāļĢāļĨāļ­āļĒāļāļĢāļ°āļ—āļ‡āđ€āļ›āđ‡āļ™āļ›āļĢāļ°āđ€āļžāđˆāļĩāļ—āļĩāđˆāļ‡āļ”āļ‡āļēāļĄ āļ—āļīāļŦāđ‰āļĄāļ™āļļāđŒ āļĒāđŒāļĄāļĩāļīāļ•āļŠāļīāļ•āļŠāļīāļ•āļŠāļīāļ•āļŠāđ‚āļāļāļāļ•āļąāļđāļ•āđˆāļ­āļĢāļĄāļŠāļēāļ•āļēāļ•āļĢāļĄāļŠāļēāļ•

āļ§āļīāļ–āļĩāļšāļēāļ‡āļ­āļĒāđˆāļēāļ‡ āļ—āļ°āļ‹āļŦāđ‰āļĄāļ™āļļāļļāļĒāļīāļāļĨāļēāļĒāđ€āļ›āđ‚āļ™āđ‰āļ­āļ™āļ§āļ­āļ™āđāļĨāļ°āļēāļ­āļžāļĢāđ„āļ›āļ—āļąāđˆāđāļ™āđ€āļ—āļžāļĒāļ”āļēāđ€āļĄāļīāļ™āđ‰āļēāđ€āļšāļ™āļ™āđˆāļ­āļŦāļ™āđˆāļēāļĒāļ„āļ™āļāļēāļĢāļŠāđˆāļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļēāļ‡āļ­āļē āļđāđ‰āļ—āļĩāđˆāđ€āļ„āļĒāđ€āļ›āđ‡āļ™āļĄāļ™āļļāđŒ āļĒāđ‚āļ—āļĩāđˆāļĨāļ‡āļĄāļ­āļ—āđ‚āļ„āļļāļ‡āļēāļĄāļ„āļ§āļēāļĄāļ”āļĄāļ™āļšāļļāđ‰āļĨāļŠāļĨāļŠāđˆāļ‡āđāļĨāļ‹āļŦāđ‰āđ„āļ”āđ‰āļĄāļĩāļĒāļīāđ€āļĄāđˆāļ­āđ€āļ—āļ­āđ€āļ—āļ­āđ€āļ—āļ­āļ”āđ‰āļĒāļīāļ™āđ€āļŠāļĩāļĒāļ‡āļžāļĢāđˆāļīāļ™āđ€āļĢāđˆāļēāļēāļēāļēāļ™āđ€āļ™āđ€āļŠāļĩāļĒāļīāļ™āđ€āļĩāļĒāļīāļ™āđ€āļ™āđ€āļŠāļĩāļĒāļīāļ™āđ€āļ™āđ€āļ™āđ€āļŠāļĩāļĒāļžāļĢāļēāļ­āļ‡āļĄāļ™āļļāļĒāđ‚āđ‚āļđāđ‰āđ„āļĄāđˆāđ„āļ”āđ‰āļšāļīāđ€āļžāđˆāļžāđ‡āļ„āļ§āļēāļĄāļ”āđ„āļ­āļēāđāļ•āđˆāļēāļ­āļžāđˆāļ™āļāđˆāļēāļ™āļāđ‡āđ€āļšāđˆāļ­āļŦāļ™āđˆāļēāļĒ āđāļ•āđˆāļŦāļēāļāļĄāļ™āļļāļāļĒāđ‚āļ™āļĄāļĩāļĻāļĩāļĨāļĢāļĄ āļĄāļĩāļ„āļ§āļēāļĄāļžāļēāļāđ€āļžāļĩāļĒāļĢāļīāļĒāļĢāļīāļĒāļ™āļ™āļīāļĒāļīāļĒāļīāļĒāļ™āļīāļĒāļ™āļīāļĒāļ™āļīāļĒāļ™āļīāļĒāļīāļĒāļīāļĒāļ™āļīāļ™āļīāļ™āļīāļ™āļīāļēāļĄāļ”āđˆ āđāļ•āđˆāļšāļēāļ”āļāđ‚āļĨāļąāļ‡āļ‹āđ€āļ—āļ§āļ”āļēāļ—āļĩāđˆāļ”āļĩāļāđ‚āļ­āļĒāļēāļāļļāļŦāđ‰āļāđ‚āļĨāļąāļ‡āđ„āļ—āļĩāđˆāļ­āļĒāļđāđˆāđ„āļ—āļĩāđˆāļ­āļĒāļđāđˆāļļāļ™āļ§āļīāļŠāļąāļĒāļ—āļĩāđˆāđ€āļāđ‰āļ­āļŦāļ™āđ„āļ”āđ‰āļāļīāļĒāļēāļāļ—āļĒ āđ€āļžāļĢāļēāļ°āđ€āļ™āļāļēāļĢāļēāļĢāļēāļ™āļ™āļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāđ‰āļēāļ‡āļšāļēāļĢāļĄāļĩāļ­āļ‡āļāļēāļĢāļ‹āļŦāđ‰āļ—āļēāļ™ āļ•āļēāļĄāļāđ‚āļĨāļąāļ‡āļēāļ­āļ‡āļ•āļąāļ§āđ€āļ­āļ‡

āļ—āļļāļāļ„āļ™āļžāļ‡āļĄāļĩāļˆāļīāļ•āļŠāļīāļ•āļŠāđ‚āļ™āļāļ•āļąāļđāļ•āđˆāļ­āļĒāļĢāļĄāļŠāļēāļ•āļŦāļ™āđˆāļ‡āđ„āļ™āļąāđ‰āļ™āļ„āđ‰āļ™āļ„āļ­āđāļĄāđˆāļ™āđ‰āđˆāļ™āđ‰āļēāļ›āđ‡āļ™āđ€āļŠāđ‰āļ™āđ€āļŠāđ‰āļ™āđ€āļĨāļēāļ­āļ‡āļŠāļĩāļ§āļīāļ•āđ€āļžāļĢāļēāļ™āđ‰āļ™āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āļ­āļ™āđ‚āđ€āļ›āđ‡āļ™āļŠāđˆāļ§āļ™āļŠāđ‚āļ„āļąāļēāļ­āļ‡āļĢāđˆāļēāļ‡āļāļēāļĒ āđ€āļĢāļēāļĒ āļŠāđ‰āđāļĄāđˆāļ™āđ‰āļē āļ™āļ—āļļāļāļĢāļđāļ›āđāļšāļ—āļąāđ‰āļ‡āļ”āđ‰āļ‡āļ”āđˆāļĄ āļ—āļąāđ‰āļ‡āļ­āļēāļ‡āļ­āļēāļĢāļ”āļ™āļ”āđ‚āļĢāļ‡āļŠāļĩāļ™āļēāļĢāļąāļĄāļēāļŦāļēāļāļīāļ™ āļāļēāļĢāļ„āļĄāļ™āļēāļ™āļēāļ™āļēāļ™āļēāļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āļ›āļĄ āđˆāļ™āļāļĢāļ°āđāļŠāđ„āļžāļĩāđ‰āļē āđāļĨāđ‰āļ§āļĒāļąāļ‡āļ—āļīāđ‰āļ‡āļŠāļīāđˆāļ‡āļ›āļīāļāļđāļĨāļ‡āļĄāđˆāļ™āđāļĄāđˆāļ™āđ‰āđŒ āļ§āļąāļ™āļīāļ™āļīāļ™āđ‰āļīāļ™āđ‰āļīāļ”āļ™āđ‰āļ°āļ”āļ™āļĄāļŦāļĢāļ­āđ„āļĄāđˆāļĄāļĩāļ™āđ‰āļ°āđ„āļ”āđ‰āļĢāļđāđ‰āļŠāđ‰āļŠāļāļ„āļ§āļēāļĄāļŠāļĄāļŠāļ„āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļēāļĄāļŠāļēāļĄāļēāļĄāļŠāļēāļĄāļŠāļēāļĄāļŠāļĄāļŠāļēāļĄāļŠāļĒ āļīāđˆāļ‡āļēāļ‡āļ­āļ‡āļ™āđ‰āļ”āļąāļ‡āļ™āļąāđ‰āļ™āđ€āļĢāļēāđ€āļĢāļēāļˆāļ‡āļ™āđ‰āļ­āļ‡āļ™āđ‰āļ­āļĄāļˆāļīāļ•āļēāļ•āđˆāļ­āđāļĄāđˆāļ™āđ‰āđˆāļ­āđāļĨāļ°āļēāļ­āļšāļ„āļļāļ—āļĩāđˆāđ€āļāļāļ™āđ‰āļ­āļāļđāļĨāļŠāļĩāļ§āļī

āđ€āļĄāđˆāļ­āļ•āļąāđ‰āļ‡āļˆāļīāļ•āļ”āļąāļ‡āļ™āļĩāđ€āļ—āļžāđ€āļ—āļ§āļēāļ—āļĩāđˆāļ”āļđāđāļĨāđāļĄāđˆāļ™āđ‰āļē āļ°āļĄāļĩāļ„āļ§āļēāļĄāļ›āļĨāđˆāļĄāļ›āļĨāđ‰āļĄāļ‹āļ™āļīāļ•āļŠāļīāļ•āļŠāļ°āļāļ”āļĩāļ‡āļšāļļāļ„āļ„āļĨāļ™āļąāđ‰āļ™āļīāļ‡āļēāļāļ™āļąāđ‰āļ™āļīāļ‡āļēāļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļ­āļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļēāļ™āļ­āđˆāļ™āļ‹āļžāļĢāļ°āļžāļļāļ—āļ­āļ‡āļ„āđŒāļ—āļĢāļ‡āļŠāļ­āļ™āļ”āļ”āļĨāļīāļ‡āļ„āļĨāļŠāļĩāļ§āļī38 āļ›āļĢāļ°āļāļēāļ­āļāļēāļĢāļĄāļĩāļ„āļ§āļēāļĄāļĩāļ„āļ§āļēāļĄāļāļ•āļąāđˆāļ‡āļ—āđˆāļēāļ™āļ§āđˆāļēāđāļšāđˆāļ‡āđ€āļ›āļ™āļŠāļĩāđˆāļ›āļĢāļ°āļāļēāļĢāļ„āļ™āļēāļĢāļ„āļ™āļēāļĢāļ„āļ™āļēāļĢāļ„āļēāļĢāļ„āļ™āļēāļĢāļ„āļ™āļēāļĢāļ„āļēāļĢāļ„āļ™āļēāļĢāļ„āļēāļĢāļ„āļēāļĢāļ„āļēāļĢāļ„āļēāļĢāļđāļ•āđˆāļ­āļšāļļāļžāļāļēāļĢāđŒ āļ•āđˆāļ­āļē āļđāđ‰āļĄāļĩāļžāļĢāļ°āļ„āļļāđ€āļŠāđˆāļ™āļ„āļĢāļđāļšāļēāļ­āļēāļĢāļĒāđŒ āļ•āđˆāļ­āļŠāļīāđˆāļ‡āļ­āļ‡āļšāļ­āļ‡āļ—āļĩāđˆāđ€āļĢāļēāđ„āļ”āđ‰āđ„āļ”āđ‰āđ€āļ™āļ›āļĢāļ°āđ‚āļĒāļ™āļ™āļŦāļ™āļŦāļ™āļąāļ‡āļŠāļ­āļ‡āļ­āļ‡āļĄ āļ­āļ—āļ°āļĄāļēāļŦāļēāļāļīāļ™ āđāļĨāļ°āļāļ•āļąāļđāļ•āđˆāļ­āļĢāļĢāļĄāļŠāļēāļ•āļēāļāđ„āļĄāđˆāđ„āļ”āđ‰āļ­āļĒāļđāđˆāđ„āļāļĨāđ‰āđāļĄāđˆāļ™āđ‰āđāļ™āđ‰āļ™āđ‰āļ™āđ‰āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ°āļ—āļ‡āđ„āļ­āđˆāļēāļ‡āļāļļāļ™āđ‰āļē āļŦāđ‰āđ€āļ•āđ€āļīāļ•āļīāļ”āđ‰āļ™āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļĄāļ”āđ‰āļ­āļ­āļĄāļ”āļ”āļ”āļ”āļ”āļ”āļ”āđāļĄāđˆāļ™āđ‰āđ‚āđ„āļ”āđ‰āļ‡āđˆāļēāļĒ āļˆāļīāļ•āđ€āļ›āđ‚āļ™āļāļĢāļ°āđāļŠāļžāļĨāļąāļ‡āļēāļ™āļŦāļēāļāļĄāļĩāļŠāļ°āļžāļēāļ™āđ€āļŠāđˆāļ­āļĄāļĄāļˆāļīāļĒāļąāļ‡āļīāļĒāļąāļ‡āļˆāļīāļ•āļŪāļŦāđ‰āļ™āđ‰āļ­āļĄāđ„āļ”āđ‰āļ‡āļēāļĒ āļĒ

āļ§āļąāļ™āļĨāļ­āļĒāļāļĢāļ°āļ—āļ‡ āļ­āļĩāļāļ™āļąāļĒāļŦāļ™āđˆāļ‡āļ„āļŠāļ™āđāļŠāļ”āļ‡āļ„āļ§āļēāļĄāļāļ•āļąāļđāļ•āđˆāļ­āļ­āļĢāļĄāļŠāļēāļ•āļĄāļŠāļēāļ•āļēāļ•āļāļēāļĢāđāļŠāļ”āļ‡āļ„āļ§āļēāļĄāļāļ•āļąāļđāļ™āļąāļ™ āļ‡āļ”āļ‡āļēāļĄāđ€āļŠāļĄāđ€āļŠāļĄ

“āļđāļĄāđ€āļŠāļąāļ›āļ›āļļāļĢāļīāļŠāļēāļ™āļąāļ‡ āļāļ•āļąāļđāļāļ•āđ€āļ§āļ—āļīāļ•āļē” āļ„āļ§āļēāļĄāļāļ•āļąāļđāđ€āļ›āđ‚āļ™āļžāđ‰āļ™āļēāļ™āļēāļ™āļ­āļ‡āļ„āļ™āļ”āļ™āļ”āđŒ āļ™āļĩāđˆāļ„āļ­āļžāļļāļ—āļ­āļ™āļ”āļąāļ”āļąāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļēāļŠāļēāļŠāļŠāļŠāļŠāļŠāļ™āļ™āļēāļ™āļēāļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āļ™āđ€āļ—āļ§) āļāđ‡āđ„āļ”āđ‰āđāļ•āđˆāļ‡āļŠāđ‚āļ™āļ§āļ™āļīāļīāļ™āļīāļ™āļĄāļēāļ‹āļŦāđ‰āđ„āļžāđ€āļĢāļēāļ°āļĄāļēāļāļĒ āđ‰āļ™āļ§āđˆāļē

“āļ™āļīāļĄāļīāļ•āļąāļ‡ āļŠāļēāļļāļĢāļđāļ›āļēāļ™āļąāļ‡ āļāļ•āļąāļĄāļĄāļēāļĒāļīāļ•āđ€āļ§āļ—āļīāļ•āļē” āļ„āļ§āļēāļĄāļāļ•āļąāļđāđ€āļ›āļīāļ™āđ€āļ„āļĢāđˆāļ­āļ‡āļŦāļĄāļēāļĒāļēāļĒāļ­āļ‡āļ„āļ™āļ”āļĒ āļ„āļ§āļēāļĄāļāļ•āļąāļĨāļĒāļīāđˆāļ‡āļĄāļēāļŠāļđāđˆāļŠāļĩāļ§āļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļīāļ™āļīāļīāļīāļīāļīāļīāļī

āļ­āļēāļˆāļēāļĢāļĒāđ‚āļ­āļąāļˆāļĢāļēāļ§āļ”āļ§āļ‡āļĻāđ‚āļŠāļ

22 āļžāļĻāļˆāļīāļāļēāļĒāļ™ 2018

āđ€āļžāļˆāļĒāļīāļ™āļ”āļĩāļ‹āļŦāđ‰āđāļŠāļĢāđŒ

Discover more from The Buddhists News

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading

The Buddhist News

FREE
VIEW