Lion's brullen Magazine - door YONGEY MINGYUR RINPOCHE | 9 juli 2019

Klik om te delen op Facebook (Opent in nieuw venster)

Klik om te delen op Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)

Klik om te delen op Pinterest (Wordt in een nieuw venster geopend)

Klik om te delen op Reddit (Wordt in een nieuw venster geopend)

Yongey Mingyur Rinpoche. Foto door Marvin Moore Fotografie.

Als ik denk aan de belangrijkste boodschap die de boeddhistische leer ons de komende decennia zou kunnen bieden, denk ik natuurlijk terug aan het voorbeeld van de Boeddha zelf.

Toen hij nog jong was, besefte de Boeddha dat zijn bevoorrechte leven, hoewel gevuld met plezier en alle voordelen van zijn status, hem onvolledig liet voelen. Geen enkele hoeveelheid macht en rijkdom leidde tot blijvende tevredenheid. Zoals we allemaal weten, verliet hij uiteindelijk het paleis en ging op zoek naar wat er ontbrak.

Zes jaar lang zocht hij de grote leraren van zijn tijd op. Hij paste zich toe op hun filosofieën en subtiele meditatietechnieken. Hij beheerste ze, maar was nog steeds ontevreden. Hij moest nog vinden wat hij zocht.

Uiteindelijk vond hij zijn weg naar de oevers van de rivier Niranjan vastbesloten om te mediteren totdat hij het antwoord vond. Hij was leeg gekomen na zes jaar in bossen te hebben gewoond, lange periodes vasten en nacht en dag mediteren. Hij had zo hard gezocht, zo lang, dat hij geen opties meer had. Hij heeft eindelijk losgelaten.

De Boeddha ontdekte alles op dat moment van loslaten.

Hij zocht overal naar blijvend geluk. Hij bestudeerde elke filosofie, beheerste elke techniek en duwde zijn lichaam en geest tot het uiterste. Maar het enige dat nooit bij hem was opgekomen, was dat hij niet hoefde te zoeken. Dat hij alles al had wat hij zocht.

Dus liet hij zich eindelijk los en liet zichzelf rusten, waarschijnlijk voor het eerst in jaren. Hij herinnerde zich een moment dat hij als kleine jongen onder een rozenappelboom zat. Hij deed niets. Ik ga nergens heen. Niet wachten op een betere ervaring om te arriveren. Hij was gewoon zo.

In de dagen en weken die volgden, ontdekte de aanstaande Boeddha zijn eigen ontwaakte natuur — wat we nu „Boeddha natuur” noemen. Hij had veel medelijden en altijd. Tijdloos bewustzijn en diepe wijsheid waren er al. De diepe vrede en sereniteit die hij zo wanhopig zocht, was een deel van zijn basisaard.

De boodschap die ik denk dat het boeddhisme de wereld te bieden heeft in deze onrustige eeuw is het inzicht van Boeddha dat we allemaal een Boeddha natuur hebben.

In zoveel opzichten zijn we net als de Boeddha. Ook wij streven wanhopig naar betekenis in ons leven, om een beetje rust, plezier, comfort en veiligheid te ervaren. We jagen vluchtige ervaringen op en stellen ons volledig vertrouwen en vertrouwen in hen, in de hoop dat ze op een of andere manier, op een dag, ons zullen leiden naar blijvend geluk. We proberen zo hard om succes te vinden in wereldse inspanningen die uiteindelijk nooit lijken af te betalen.

Velen van ons geven dan op en wenden zich tot het spirituele pad, maar we benaderen het met al het streven en de verwachting die de Boeddha aanvankelijk had. We gaan ervan uit dat het probleem ons is, dat we een hulpmiddel nodig hebben om een aantal fundamentele gebreken in onze geest te verhelpen, en we gaan dan aan het werk met meditatie om een voortdurend onvolmaakt moment op te lossen.

De Boeddha leerde dat al deze inspanning, zelfs als het gaat in een fancy „spiritueel” pakket, versterkt onze diepgewortelde gewoonte om het huidige moment als een probleem te zien. Maar als al onze inspanningen en streven is gebaseerd op dit geloof, kunnen we gewoon vast komen te zitten in een betere versie van samsara. We lijken de juiste dingen te doen, maar we vinden nooit de weg uit het doolhof.

We weten allemaal hoe het voelt om te zoeken en te zoeken, en nooit te vinden. Het is net als het drinken van zout water. Het voelt even goed, maar laat ons zelfs dorstiger dan we begonnen.

Het voorbeeld waar ik altijd van hield is het beeld van een vogel die op zoek is naar zijn nest. De vogel vliegt misschien ver weg op zoek naar voedsel, maar hij zal altijd naar huis terugkeren. Zolang het zijn weg niet terug heeft gevonden naar het nest, zal het blijven zoeken en zoeken. Maar als de vogel eindelijk arriveert, twijfelt hij er niet aan. De vogel weet dat hij thuis is.

We lijken veel op die vogel die zijn weg naar huis probeert te vinden. We weten dat alle vluchtige genoegens van het leven ons niet naar blijvend geluk zullen leiden. We weten dat onze lichamelijke gezondheid kwetsbaar is en dat onze relaties en banen zullen veranderen. Maar niemand vertelt ons waar thuis is. Alles wat we kunnen doen is onze beste gok maken, of blijven zoeken op dezelfde plaatsen in de hoop dat we iets nieuws zullen ontdekken.

De Boeddha vertelt ons waar we moeten zoeken. Hij laat ons zien waar we ons echte thuis kunnen vinden, de plek waar we eindelijk kunnen rusten met het vertrouwen dat onze zoektocht voorbij is.

De sleutel tot deze reis is waardering.

Het lijkt misschien dat waardering geen plaats heeft in een wereld met zoveel uitdagingen. Tegenwoordig worden we voortdurend herinnerd aan onze problemen. Depressie en angst nemen toe, klimaatverandering veroorzaakt rampen over de hele wereld, en grote veranderingen in de samenleving brengen zoveel dingen aan het licht die al vele generaties in de schaduw staan.

Hoe kunnen we praten over waardering als we geconfronteerd worden met zulke enorme uitdagingen?

Waardering is geen positief denken. Het is niet willen dat de dingen beter worden dan ze in werkelijkheid zijn. Waardering neemt de tijd om op te merken wat er al is, wat we nu hebben op dit moment. Deze capaciteit geeft ons de innerlijke kracht om op een bekwame manier met ons lijden te werken en verbonden te blijven met elkaar zoals wij dat doen.

Er zijn zoveel kwaliteiten waar we onszelf geen eer voor geven. Zoals de Boeddha ontdekte, zijn onze gedachten natuurlijk helder en bewust. Onze harten zijn van nature open en barmhartig. Ieder van ons heeft enorme wijsheid. Hoewel we het niet altijd herkennen, is deze boeddha-natuur altijd bij ons.

Elke dag doen we talloze dingen die deze Boeddha-natuur uitdrukken — kleine daden van mededogen, momenten van inzicht en begrip. Deze dingen zijn zo gewoon dat we ze niet eens opmerken.

Het herkennen van deze kwaliteiten is als het ontdekken van een schat die onder onze voeten is begraven. Wat we ontdekken voelt misschien nieuw en fris aan, maar het is onze ontdekking die nieuw is, niet de kwaliteiten zelf.

Deze ontdekking van onze eigen boeddha-natuur is de oplossing voor de problemen waarmee we geconfronteerd worden. Het geeft ons het vertrouwen, het mededogen en de wijsheid om met een open hart en een heldere geest om te gaan met onze eigen uitdagingen en het lijden van de wereld.

Wanneer we waardering tot de basis van onze praktijk maken, is elk moment gevuld met mogelijkheden.

Klik om te delen op Facebook (Opent in nieuw venster)

Klik om te delen op Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)

Klik om te delen op Pinterest (Wordt in een nieuw venster geopend)

Klik om te delen op Reddit (Wordt in een nieuw venster geopend)