(Please find Thai version below)

The world-shaking incident of the boys and coach trapped in a cave becomes the most incredible and perilous rescue
operation. This make Thailand positively capture the world’s attention, along with outpouring morale support from people
all over the world. But everything that begins must have an end. The stranded 13 lives in the pitch-black cave have shed
light on loving-kindness in our hearts. We were riveted on the operation as if we were their relatives. On the day I wrote
this, the trapped eight Wild Boars were freed and the rescue of last five were underway.

We have seen unified collaborations of volunteers who left their own interest to hand in this situation. The military
forces, led by navy SEALs, the soldiers, polices have put tremendous effort into the rescue. They are trekking, drilling
holes, flying in the air. Volunteers provide useful equipment and supports such as water pumps, cooking, and doing
laundry. Numerous helpers are rescue workers, divers, medics, nurses, government officers including farmers who allow
their farms to be flooded to take in the drained water. An army of media have dedicated tirelessly in reporting news at
every important moment, keeping their audiences up-to-date with easy-to-understand graphics as if we were watching a
national news agency. Other people mostly are praying for them. The small plight has turned out to be the global rescue
mission. Even Elon Musk himself sent a hi-tech device to help.

Every crises is a chance to unveil virtues in people’s heart that shines through the outer shell. Everyone who participates
in the rescue should earn an applause. But the people who deserve the highest praise in my view are Governor of Chiang
Rai province Narongsak Osottanakorn who led the planning and managing the operations as well as numerous staff on
the site. The diving team included Thai navy SEALs and professional divers from several countries. Despite readiness
and a great plan, without the men with brave heart, those plans cannot be accomplished. For those who leave their own
lives behind and stand at the forefront to sacrifice their lives for others, how many people dare to do it? The word “praise”
is way too small for them.

Diving is very risky. I’d like to share my diving experience 20 years ago. Diving into the deep ocean needs a permit.
Divers have to be trained from shallow to deep water by internationally certified diving instructors. We have to take and
pass an examination. When diving hours are accumulated enough, the permit called “Padi” will be issued. With this
permit, we can dive in any ocean.

The depth starts from eight meters to 30 meters or more. The diver will get the permit ranging from beginners,
intermediate, and professional levels. The level of depth the diver can go is determined by the permit. Non-professional
divers must have a diving buddy. He can’t go alone as one is needed to help each other in emergency. Human’s life is so
fragile. A lack of oxygen for one minute is enough to make him struggle and die. Diving in the deep ocean is very risky
as an oxygen is needed. A diving suit is equipped with two respiratory lines; one is the main line for the diver and another
is a back-up line to help his diving buddy when his oxygen runs out.

When a diver loses concentration, he or she often breathes heavily and rapidly, making him or her take more oxygen. As
the diver goes deeper, the water gets darker. And if the diver sees something frightening like a big shark, the diver may
get panic, and hence needs more oxygen. My diving buddy experienced something like this. His oxygen tank was almost

gone. He started to panic and sent a hand-signal saying “fatal” so I hurriedly gave him the back-up tube and together we
rushed up to the surface. In an incident like this, it is the minute of life or death.

Diving down into such depth affects the diver’s body, particularly the effects from the air pressure. For example, after
coming up from 18 meter deep, the diver must stay on the ground for 48 hours (not sure if it’s 24 hours now) and cannot
get on a plane. The air pressure on the plane will hurt the eardrums so much that they can crack. I had a diving lesson not
because I liked it or I wanted to, but because I asked to be the diving buddy. But once we became a family, I made a half
request-half-command to my children’s father to give up diving. It’s not worth to risky one’s life just because you want to
see the underwater world, particularly if the children are very little. Since then, there is no more diving.

The SEAL team and world class divers have risked their lives to rescue the 13 children lost in the cave. The situation is
almost impossible. Imagine a rescue diving in a very dark cave filled with murky water, muddy and invisible even at
close distance, against strong tide and on a curvy route for a long distance. The divers must be physically fit. So a doctor
specialized in diving must be there to assess the readiness of the Wild Boars children. Even though the water is not very
deep, the condition is still very difficult. Hence, the rescue diving becomes an incredibly difficult mission. Good plan and
careful preparation is a must so to avoid a loss of anyone’s life. The diving team, besides the children, takes the most risk.
Sadly, we lost the life of a retired SEAL Sergeant Major Saman Kunan in this deadly mission.

A lesson is learned from every loss. When the mission is not rushed and the divers have some time to rest and adjust each
day, the rescue mission becomes safe and completed.

Finally the incident revealed the beauty of “one world”. This serious event was taking place in an unknown cave, but the
crisis in the dark cave has become a large spotlight drawing loving kindness and compassion from all around the world.
In the midst of the darkness, the power of compassion and loving kindness lightens up showing goodness in one another.
We discovered friendship in sharing suffering, birth, aging, sickness, and death. We’ve found friends who are always
ready to offer help. Even a rocky mountain and a cave cannot block the power of loving kindness and compassion. This
power is very crucial for us to maintain our humanity.

May the Wild Boar soccer team members be safe and sound, without any after effects.

I’d to give my admiration and praise to everyone’s goodness. I applaud and will remember every self-sacrificing and life
risking of the 18 divers on the previous search in the beginning of the mission.

May the power of the Triple Gems bless everyone who have sacrificed for others to be free from all the suffering and be
happy and prosperous from now onwards.

Vipassana Master Acharavadee Wongsakul
10 July 2018
Translator: Kanya Yanen and Kanokros Phalakornkul

ผู้ที่ต้องจดจำในวิกฤต 13 ชีวิตในถ้ำหลวง
(English version below)

เหตุการณ์ติดถ้ำสะท้านโลก เป็นภารกิจช่วยผู้ประสบภัยหินที่สุดที่เกิดขึ้น
ทำให้ประเทศไทยโด่งดังในแง่ดีและยังได้รับกำลังใจจากคนทั่วโลก ทุกอย่างที่เริ่มต้นย่อมมีจุดที่สิ้นสุด วิกฤต 13 ชีวิตติดถ้ำ
ทำให้เราได้เห็นความเมตตากรุณา เกิดขึ้นในใจของเรา จากการเกาะติดสถานการณ์ราวกับทั้ง 13 ชีวิตนี้เป็นญาติ
จากวันที่เขียนโพสต์ หมูป่าทั้ง 8 ได้รับการช่วยให้ออกจากถ้ำมาแล้ว ยังเหลืออีก 5 ที่รอการนำออกมา

เราได้เห็นความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ของผู้ที่ยอมละทิ้งประโยชน์ส่วนตนมาเพื่อช่วยแก้ไขสถานการณ์
กองทัพทุกเหล่าโดยมีหน่วยซีลมาเป็นแนวหน้า ทหาร ตำรวจหลายหน่วย ได้โถมกำลังลงมาที่ถ้ำหลวงทั้งเดินเท้า เจาะเขา
บินว่อนทางอากาศ ประชาชนผู้มีเครื่องไม้เครื่องมือที่เอื้อประโยชน์เช่น การสูบน้ำ ทำครัว ซักผ้า หน่วยกู้ภัย นักประดาน้ำ
แพทย์ พยาบาล ข้าราชการ ชาวนาชาวไร่ยอมให้น้ำท่วมนาเพื่อเป็นที่ระบายน้ำ แม้แต่กองทัพสื่อก็ทุ่มเทอย่างมาก
ทำให้เราได้รับรู้ข่าวคราวแบบไม่พลาดนาทีสำคัญ ส่วนแนวเสริมคือประชาชนส่วนมากก็สวดมนต์ภาวนา
สถานการณ์ที่ดูเหมือนเล็กด้วยจำนวนผู้ประสบภัย แต่กลับกลายเป็นสถานการณ์กู้ภัยที่โด่งดังระดับโลก ขนาดอีลอน
มัสก์ยังต้องส่งอุปกรณ์มาช่วย CNN ก็รายงานข่าวแบบเกาะติดสถานการณ์
ผู้ประกาศข่าวก็ได้อธิบายสถานการณ์ด้วยภาพกราฟิกราวกับดูข่าวของสำนักข่าวไทยเอง

ในทุกวิกฤตได้เปิดโอกาสให้เราได้เห็นความดีงามในจิตใจ ที่อยู่เหนือเปลือกนอกที่ห่อหุ้ม
ทุกคนที่มีส่วนในการช่วยเหลือสมควรเป็นผู้ที่ได้รับความชื่นชม แต่ผู้ที่ต้องยกย่อง
และจดจำที่สุดในมุมของอาจารย์มีอยู่สองส่วนคือ ผู้ว่าราชการณรงค์ศักดิ์ โอสถธนากร ในฐานะผู้นำฝ่ายการวางแผน
และบริหารจัดการทั้งสถานการณ์และคนมากมายที่เข้าไปสู่พื้นที่
อีกส่วนคือผู้ที่อยู่ในสถานะเสี่ยงชีวิตมากที่สุดนั้นคือทีมนักดำน้ำ ซึ่งมีทั้งหน่วยซีลของไทยและนักดำน้ำต่างชาติ
เพราะไม่ว่าจะมีการเตรียมพร้อม วางแผนดีอย่างไร แต่หากไม่มีหน่วยหน้ากล้าตาย แผนเหล่านั้นก็ไม่อาจสัมฤทธิผลได้
บุคคลที่ทิ้งชีวิตของตนไว้ข้างหลัง ออกมายืนอยู่ข้างหน้าในแบบที่ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยผู้อื่น
จะมีสักกี่คนที่ทำแบบนี้ได้ คำว่ายกย่องสรรเสริญยังน้อยเกินไป

สำหรับผู้ที่ไม่เคยรู้ว่าการดำน้ำนั้นเสี่ยงภัยอย่างไร อาจารย์ขอเล่าจากประสบการณ์ที่เคยฝึกดำน้ำเมื่อราว 20 กว่าปีก่อนว่า
การจะเป็นนักดำน้ำที่ลงไปสู่ทะเลลึกได้ ต้องมีใบอนุญาต
โดยต้องผ่านการฝึกฝนทั้งภาคปฏิบัติคือฝึกดำน้ำในที่ตื้นไปสู่น้ำลึกโดยครูผู้ฝึกสอน ซึ่งต้องมีชั่วโมงการฝึกตามหลักสากล
และต้องสอบภาคทฤษฎีคือการสอบข้อเขียน เมื่อมีชั่วโมงการดำน้ำเพียงพอจึงจะได้ใบอนุญาตที่เรียกว่า Padi
หากได้ใบอนุญาตนี้จะไปดำน้ำที่ทะเลไหนก็ได้

ความลึกเบื้องต้นมีตั้งแต่ระดับ 8 เมตรไปจนถึง 30 เมตรหรือมากกว่า ใบอนุญาตเป็นนักดำน้ำจะมีขั้นต้น กลาง
หรือขั้นมืออาชีพ การจะดำน้ำได้ลึกขนาดไหนก็ขึ้นอยู่กับใบอนุญาตที่ได้รับเป็นตัวกำหนด
ผู้ดำน้ำที่ยังไม่ถึงขั้นมืออาชีพต้องมีคู่บัดดี้ดำน้ำไปด้วยกัน จะไปคนเดียวไม่ได้ ทั้งนี้เพื่อไว้ช่วยเหลือกันยามมีเหตุฉุกเฉิน
เพราะชีวิตมนุษย์นั้นเปราะบางมากแค่ขาดออกซิเจนเพียง 1 นาทีก็ดิ้นทุรนทุรายและตายได้
แล้วการดำอยู่ใต้น้ำลึกย่อมเสี่ยงมาก ต้องใช้ถังออกซิเจนช่วยหายใจซึ่งในชุดนักประดาน้ำจะที่มีเครื่องช่วยหายใจสองสาย
สายแรกเป็นสายหลักของผู้ดำน้ำ อีกสายนึงเป็นสายสำรองเอาไว้ช่วยคู่ดำน้ำกรณีออกซิเจนของเขาหมด

คนที่จิตขาดสมาธิคือมักหายใจดังและถี่ ก็จะทำให้ใช้ออกชิเจนมาก ยิ่งดำน้ำลงไปลึกเท่าไหร่ก็จะยิ่งมืดเท่านั้น
หากขณะดำลงไปลึกแล้วเกิดเห็นอะไรที่ทำให้กลัว หรือตื่นตระหนก เช่นเห็นปลาฉลามตัวใหญ่
ความตื่นตระหนกจะทำให้ใช้ออกซิเจนมาก คู่บัดดี้ที่เคยดำน้ำด้วยเคยเกิดออกซิเจนใกล้หมดถัง
ทำให้เห็นอาการตื่นตระหนกรีบส่งสัญญาณมือที่แปลว่า “คอจะขาดแล้ว”

จึงต้องรีบเอาสายสำรองให้ช่วยหายใจแล้วพากันทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำทันที เวลาเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น
มันคือนาทีความเป็นความตายจริงๆ

การลงไปที่ระดับน้ำลึกขนาดนั้น จะมีผลต่อร่างกายเพราะแรงกดอากาศ ทำให้เมื่อดำน้ำลึกมากเช่นที่ระดับ 18 เมตร
เมื่อขึ้นมาแล้วต้องอยู่บนพื้นดิน 48 ชั่วโมง จะยังไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้
เพราะแรงกดอากาศบนเครื่องบินจะส่งผลให้ปวดแก้วหูมาก สามารถทำให้แก้วหูแตกได้ แต่ตอนนี้ เห็นว่าปรับมาอยู่ที่ 24
ชั่วโมง (ไม่แน่ใจ) อาจารย์ไม่ได้ฝึกดำน้ำเพราะความชอบหรือด้วยความรู้สึกอยากทำได้
แต่ฝึกแบบจำยอมไปเป็นเพื่อน แต่เมื่อมีครอบครัวก็ขอร้องกึ่งบังคับให้คู่ชีวิตเลิกดำน้ำเพราะความเสี่ยงสูง
ไม่คุ้มเลยกับการเสี่ยงเอาชีวิตไปทิ้งทะเลเพียงเพราะอยากไปชมชีวิตใต้น้ำ หากพลาดพลั้งเป็นอะไรไปแล้วเด็กๆ
ที่ยังเล็กอยู่มากจะทำอย่างไร ตั้งแต่นั้นมาก็เลิกดำน้ำเด็ดขาด

การที่ทั้งหน่วยซีลและนักดำน้ำระดับโลก มาช่วยดำน้ำกู้ภัยดำน้ำในถ้ำที่น้ำขุ่น เต็มไปด้วยโคลน เส้นทางคดเคี้ยว
แทบมองไม่เห็นวิสัยทัศน์ในระยะใกล้ ทั้งมีแรงดันเชี่ยวของน้ำ อีกทั้งระยะทางการดำน้ำบางช่วงไกลมาก
เป็นการเสี่ยงชีวิตสูงมาก ร่างกายต้องพร้อม ด้วยเหตุนี้จึงมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านดำน้ำ ไปประเมินความพร้อมของ
หมูป่าว่าสภาพร่างกายไหวมั้ยก่อนจะเริ่มภารกิจ แม้ความลึกของน้ำจะไม่มากแต่สภาพการณ์ที่กล่าวมา
เป็นเรื่องยากเกินจินตนาการ การช่วยชีวิตหมู่ป่า 13 ชีวิตจึงกลายเป็นมิชชั่นดำน้ำสุดหิน
ต้องวางแผนและเตรียมการอย่างรัดกุม เพราะผู้ที่เสี่ยงกับการเอาชีวิตของตนไปทิ้งที่สุดคือทีมนักดำน้ำ
ยังไม่นับกับทีมหมูป่าที่ต้องดำน้ำออกมาด้วยเช่นกัน ด้วยมีความอันตรายขนาดนี้ ทำให้เราต้องสูญเสียหน่วยซีลนอกราชการ
จ.อ. สมาน กุนันไปอย่างไม่มีวันกลับ

ในทุกการสูญเสียทำให้ได้มีบทเรียน เมื่อภารกิจพาหมูป่าทั้ง 13 ออกจากถ้ำผ่านช่องทางการดำน้ำแบบไม่เร่งจนเกินไป
และให้ทีมนักดำน้ำ ได้มีเวลาพักปรับตัวอย่างเพียงพอในแต่ละวัน เป็นสิ่งที่เหมาะสมและปลอดภัยที่สุดแก่ทุกคน
ทำให้ภารกิจกู้ภัยมีความสำเร็จไปส่วนหนึ่งแล้ว

สุดท้ายเหตุการณ์นี้ทำให้เห็นคำว่า “วันเวิลด์” ในมุมที่สวยงาม แม้ว่าวิกฤตนี้จะเกิดขึ้นในถ้ำที่แทบไม่มีใครรู้จักด้วยซ้ำ
แต่วิกฤต 13 ชีวิตในถ้ำมืดได้กลายเป็นสปอตไลต์ดวงใหญ่ ที่ทำให้กระแสความเมตตากรุณาไหลรินมาจากคนทั่วโลก
ท่ามกลางความมืดที่สุด พลังความเมตตากรุณาได้กลายเป็นแสงส่องให้เราได้เห็นคุณงามความดีในกันและกัน
ได้เห็นความเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บตาย เพื่อนที่พร้อมจะยื่นมือมาช่วยเพื่อนเสมอ
แม้จะถูกกางกั้นด้วยภูผาและถ้ำหินก็ไม่อาจขวางกั้นความเมตตากรุณา
พลังนี้เป็นพลังสำคัญยิ่งที่ทำให้เรารักษาความเป็นมนุษย์ไว้ได้

ขอให้สมาชิกทีมหมูป่ามีความปลอดภัยโดยปราศจากอาฟเตอร์เอฟเฟกต์ใดๆ
อาจารย์ขอชื่นชมและยกย่องความดีงามของทุกคน และขอสรรเสริญและจดจำความเสียสละ เสี่ยงชีวิตของทีมดำน้ำทั้ง 18
คนและที่ช่วยค้นหาก่อนหน้านี้
ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย โปรดอำนวยพรให้ทุกคนที่ได้ทำเพื่อผู้อื่น
ให้เป็นผู้ได้พ้นจากความทุกข์ทั้งมวลและพบกับความสุขความเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป
อาจารย์อัจฉราวดี วงศ์สกล
10 กรกฎาคม 2018